De Britse Ellie Davis laat ons het mythische, het sprookjesachtige en de kracht van de natuur zien.
Zolang je maar op de paden blijft is er eigenlijk niks aan de hand. Verlaat je die en dwaal je dieper het bos in, dan weet je het maar nooit. Die scherpe takken. Dat zompige mos onder je voeten. Het fletse zonlicht dat wordt getemperd door een dicht bladendak. Voor je het weet ben je de weg kwijt.
In het dichtbevolkte Nederland kennen we dit gevoel niet – hier is een bos voornamelijk iets waar we op zondagochtend met behulp van een NS-wandelroute of een Natuurmonumenten-app in onze bij de ANWB gekochte windjacks doorheen stampen, samen met honderdduizend andere Nederlanders.
Engeland daarentegen, waar de fotografe Ellie Davis (1976) vandaan komt, kent nog echt uitgestrekte wouden, oerbos zelfs, waar verdwalen en geen mens tegenkomen tot de mogelijkheden behoren. Het ligt voor de hand dat zo’n omgeving iets doet met de mensen die daar vandaan komen. Ze ontvankelijker maakt voor het mythische, het sprookjesachtige en de kracht van de natuur. Ellie Davis groeide op in de buurt van natuurpark New Forest, en maakte bomen en bossen tot de thema’s van haar werk. Ze spande er – een beetje à la Cristo – wollen draden (Knit One, Pearl One, 2011) en schilderde jonge stammen in felgeel of karmijnrood om ze zo van hun natuurlijke achtergrond te isoleren (Smoke and Mirrors – Heathland Series, 2013). Ze vond geïmproviseerde hutjes, diep weggestopt onder takken en bladeren (Dwellings, 2013), blies rook tussen de bomen door (Between the Trees, 2014) en liet een fel licht van boven op een open plek in het bos schijnen – wat die plek een onheilspellend, mysterieuze lading geeft (The Gloaming, 2011).
In haar nieuwste werk Stars combineert Davies oude boslandschappen met foto’s van sterren – onder andere de Melkweg, de Omega Centauri, het Norma Cluster en de open sterrenhoop NGC 346, waarin zo’n 70.000 sterren zijn waargenomen door de Hubble ruimtetelescoop. Het levert magische foto’s op, die ons niet alleen doen beseffen hoe vergankelijk ook die bossen zijn (net als de sterren) maar die ons ook dat bijna kinderlijk opgewonden gevoel geven dat er echt, nog steeds, iets te ontdekken valt. Iets wat nog niet is vastgelegd in kaarten en apps maar kan worden ervaren door eens langer en dieper die bossen in te wandelen. Het liefst alleen.
Ellie Davis: Stars, tot 28 februari in Galerie Sophie Maree, Hellingweg 96D, Den Haag, sophie-maree.com
