In de serie 'Before You' fotografeert Sanja Marusic zichzelf, zwanger van haar eerste kind. In zelfbedachte landschappen overheersen exotische kleuren.
Bij Sanja Marusic verandert een grijs speelbouwwerk op een Hollands schoolpleintje in een kleurrijke oase. Het koude, golvende beton wordt omgetoverd in een exotische creatie van pastelblauw, geel, roze. De kinderen die op de achtergrond stonden toe te kijken worden via Photoshop verstopt achter een heldere lucht, die ze weer importeert uit een foto die ze eerder in Amerika maakte. En als je haar dan zo ziet liggen in dat surrealistische decor, met haar zwangere buik in haar rode jurk, dan zou je niet denken dat dit beeld oorspronkelijk gemaakt werd op een muizige dag in een slaapverwekkende Nederlandse nieuwbouwwijk.
Voor Sanja Marusic heeft fotografie niet zoveel met de werkelijkheid te maken
Voor Sanja Marusic (28) heeft fotografie niet zoveel met de werkelijkheid te maken. In haar kunst wordt gemixt en gematcht, ze schildert en knutselt, draagt eigengemaakte kostuums en gebruikt bestaande sculpturen in haar werk – die ze dan net zo makkelijk weer van vorm of kleur verandert als het beeld daar sterker van wordt. Soms print ze een foto uit die ze vervolgens met echte verf inkleurt, om daar vervolgens een nieuwe foto van te maken waarin ze dan weer met Photoshop aan de gang gaat. „Soms zitten er wel drie of vier lagen in mijn beelden”, vertelt ze over de telefoon op 10 juni, hoogzwanger, één dag voordat ze is uitgerekend.
In de serie Before You fotografeert Marusic zichzelf, zwanger van haar eerste kind, in zelfbedachte landschappen die wel aanknopingspunten hebben in het hier en nu, maar die door haar worden omgetoverd tot een surrealistische droomwereld; een universum dat voelt als outer space.
Een gekke hoed, een oude jurk
Al toen ze veertien, vijftien jaar was, begon Marusic met het maken van zelfportretten. „Met een simpel cameraatje van mijn moeder en spullen die ik had gekocht bij de kringloop. Een gekke hoed, een oude jurk. En dan fotografeerde ik mezelf in de weilanden of tussen het riet in de buurt van ons huis.”
En eigenlijk is dat nog steeds hoe ze werkt. Als ze niet in opdracht fotografeert – Marusic maakt onder andere muzikantenportretten voor Sony en TopNotch en werkt voor theaterfestivals en verschillende Nederlandse kranten en tijdschriften – reist ze naar het buitenland om in de natuur opnames te maken waarin ze zelf de hoofdrol speelt, soms samen met haar man, de muzikant Lars Kroon. In de weidse landschappen van het Amerikaanse Westen of de grillige rotsformaties op Lanzarote maakte ze series die „iets zeggen over hoe ik op dat moment in het leven sta. Ik wil vastleggen wat er gebeurt. Zoals ik dat ook nu doe, in mijn zwangerschap. Ik hoorde van mensen om me heen dat ze zich beroerd voelden, dat het een zware periode was. Terwijl ik dat helemaal niet zo ervaar. Ik voel een enorme kracht en vrijheid. Dat wilde ik laten zien.”
Nu ze door corona niet naar het buitenland kon reizen, moest ze in Nederland op zoek naar locaties. Lelystad, het Amsterdamse Amstelpark, de duinen bij IJmuiden. „Die weidsheid, die ruimte, die is hier niet. Overal was er wel iets in beeld dat ik moest wegshoppen; een lelijk hek, een kerk, de snelweg, mensen. Dat ik daar dan in al mijn kwetsbaarheid in zo’n nieuwbouwwijk lig, of half ontkleed sta te bewegen als een balletdanser, dat maakt me niet uit. Als ik fotografeer kom ik in een flow waarin ik alles om me heen vergeet, het is bijna meditatief.”
Alhoewel ze altijd zelf het model is, zijn het geen zelfportretten, benadrukt ze. „Het gaat niet om mij. Vaak zie je mijn gezicht niet of nauwelijks. Eigenlijk ben ik iemand anders als ik fotografeer. Het is een vorm van escapisme. Ik verdwijn even in een sfeer waarin voor mijn gevoel alles samenvalt; ik, mijn omgeving, de tijd. Ik zou het fijn vinden als mensen in zo’n beeld even zichzelf kunnen loslaten, wegdromen in een andere wereld.”
