Hoe kijken NRC-fotografen naar Nederland? In deze aflevering bezocht Dieuwertje Bravenboer de welpen van de Vaandrig Lengton Groep in Zwolle.
‘Het verbaasde me”, zegt Dieuwertje Bravenboer. „De bijna militaire rituelen, de uniformen, het toch wat suffige en kneuterige imago. Je zou niet verwachten dat scouting in Nederland nog zo populair is.” Maar met 110.000 leden, van wie ruim 80.000 jeugdleden, is scouting een geliefde vrijetijdsbesteding voor jonge kinderen, waarbij voor bepaalde groepen zelfs wachtlijsten gelden. „Ik denk dat veel ouders vinden dat hun kind al genoeg achter de computer zit. Dan is het goed om ze naar buiten te sturen, de natuur in, waar ze door de modder kunnen rollen, broodjes bakken, kleien, sjoelen.”
Dit jaar bestaan de welpen, de groep meisjes en jongens van 7 tot 11 jaar, van Scouting Nederland 100 jaar. Worden kinderen op sporten als voetbal, tennis, judo uitgedaagd om de beste, de snelste, de sterkste te zijn, bij de welpen ligt de nadruk vooral op het spel, en op het sámen. Bravenboer fotografeerde bij de Vaandrig Lengton Groep in Zwolle, de oudste scoutingclub van Nederland. Pre-corona, voordat ook deze buitenkinderen werden veroordeeld tot online geknutsel, en nog een keer in juni, toen ze eindelijk weer op het clubterrein, een eilandje tussen twee kanaaltjes in de stad, mochten komen.
Bravenboer begon in eerste instantie aan een studie psychologie maar kon het al snel niet goed combineren met haar fotografie. Al vanaf haar veertiende, toen ze samen met haar vader een „echte camera” kocht, maakte ze in opdracht van familie, kennissen en vrienden foto’s. „Portretten van hun kinderen, bruiloften. Al op mijn zestiende had ik een eigen website waarop ik mijn werk aanbood.”
De studie psychologie maakte ze niet af, („ik ben toch een beetje een vrije vogel die mijn eigen ding wil doen”) de interesse voor mensen en wat hen beweegt bleef.
Bravenboer liep de afgelopen maanden stage bij NRC en rondt dit jaar de bacheloropleiding Toegepaste Fotografie en Beeldcommunicatie in Rotterdam af. Het liefst wil ze in de toekomst langer werken aan documentaire series, waarbij ze het liefst het verhaal wil laten zien van mensen die in „een soort eigen coconnetje binnen de maatschappij leven”. Eerder maakte ze series over een kunstenaarskolonie op een oude scheepswerf in Amsterdam, senioren Piet en Riet die hun eigen paradijsje creëerden op hun volkstuin in Rotterdam, haar opa die intensief voor haar oma zorgde.
„Onderwerpen die ik tegenkom en die me niet meer loslaten, waar ik meer van af wil weten en meer over wil ontdekken. Het liefst loop ik dan een tijdje mee en probeer ik me zo onzichtbaar mogelijk te maken. Fly on the wall, dat idee.”
Behalve door het op eerste gezicht zo archaïsche instituut scouting, met rituelen als in het gelid staan en de vlag hijsen, is ze gefascineerd door de hechte banden die er worden gesmeed. „Kinderen groeien daar met elkaar op, zien elkaar elke zaterdag, en dan nog eens elk jaar een intensief zomerkamp. En als ze ouder zijn, blijven ze vaak nog als leider verbonden aan de club. Dan heb je echt een band voor het leven.”
OVER DE FOTOGRAAF
Wie: Dieuwertje Bravenboer (24)
Woont in: Utrecht
Opleiding: Toegepaste Fotografie en Beeldcommunicatie in Rotterdam
Werkt voor NRC: sinds 2020
Ook voor: „Een kinderdagverblijf, wat bedrijven en particulieren: bruiloften, families.”
Stijl: „Ik probeer echt ín mijn onderwerp te kruipen, mensen en momenten met m’n camera dicht op de huid te zitten.”
Kleur of zwart-wit: „Kleur, altijd. Het is levendig, dynamisch. Met kleur vertel je een verhaal.”
Voorbeeld: „De Amerikaanse Isadora Kosofsky, zij werkt lang aan een serie, komt dicht bij de mensen. Ze vergeten bijna dat zij aanwezig is.”
