Mosaic van Rosan Hollak is een fotoboek met rauwe snapshot-achtige zwart-witfoto’s van haar samengestelde gezin. Het laat zich bekijken als een intuïtieve zoektocht naar wat dat eigenlijk is; samen leven.
‘Je leeft niet voor jezelf, met duizend draden ben je verbonden aan je medemens.’ Met dit motto uit een preek van de 19de-eeuwse priester Henry Melvill opent Rosan Hollak (1971), schrijver en redacteur bij NRC, haar recent verschenen fotoboek Mosaic. Het boekje, met rauwe snapshot-achtige zwart-witfoto’s van haar samengestelde gezin, laat zich bekijken als een intuïtieve zoektocht naar wat dat eigenlijk is; samen leven.
Ze fotografeerde haar partner en kinderen terwijl er gekke bekken worden getrokken, gebadderd en gegeten, gespeeld en gestreeld. Dicht op de huid registreert ze hoe alles op een licht chaotische manier door elkaar loopt, hoe iedereen bijna letterlijk de ruimte aftast door armen en benen te strekken en zo een plek lijkt te zoeken binnen een groter geheel.
In een tijd waarin veel mensen hun familieleven uitventen op social media met gladgestreken beelden van gelukzalige hoogtepunten, laat Hollak zien dat er soms ook verwarring is, en eenzaamheid binnen het samenzijn. Maar vooral laat ze zien wat het verbindende element is in een gezin waarin vaders en moeders, meisjes en jongens vanuit allerlei hoeken komen aanvliegen: dat een dochter zowel verwonderd als vol bewondering opkijkt naar haar oudere stiefbroer, dat een hand zich teder vouwt over een gezicht, dat er beschermende armen zijn.
